از پیش رویم وحشت دارم و از پشت سرم متنفرم. کاش هزار تکه بشوم. یک تکه در این میان شاد باشد.

من آدم انتظار نبوده ام. نیستم. آدم فاصله ها. قدم هایم را زود برداشته ام. بی موقع رسیده ام. و بی جان. آنها جا ماندند. دیگرانی که دیرند و دور. و مقصد چه بی رحمانه زشت بود. و آدم ها چه غیرمنتظرانه, تنها...

به یکباره دیگر دلیلی برای غمگین شدن در دنیا وجود نداشت. اگر فقط عادتِ غمگین بودن, ما را ترک میکرد...

What's the point of life, when there is no life? پی. اس. اونجایی که میگه "نجستم یار و گم کردم دیارم را"... دروغ میگه

زحمت بار و خاطره و چمدان را به خود نداد حتا. میخواست این آخرین بار را سبک سفر کند. بی بازگشت. و بی پشیمانی.